Erica se storie begin op ’n Kaapstad-Johannesburg-vlug, vroeg in haar twintigs. Terwyl die vliegtuig van die grond aftrek, het sy iets in haarself gevoel wat moeilik is om te verduidelik — hier is ruimte. Ruimte om te ontdek, te groei en die wêreld verder te leer ken.
Kort daarna ontmoet sy haar man in Johannesburg. Londen volg — twee jaar van ’n nuwe lewe, waarna hulle terugkeer Suid-Afrika toe. Daar word hul kinders, Zack en Lisa, gebore.
In 2021 verhuis die gesin na die Isle of Man. Vier jaar later, in 2025, volg nog ’n nuwe hoofstuk in Colorado, VSA. Elke skuif bring nuwe kulture, nuwe mense en nuwe oomblikke — maar ook uitdagings en aanpassings. Erica vertel eerlik dat emigrasie nie net opwindend is nie, maar ook ’n hartseer kant het. Daardie leë plek wat saamgaan wanneer jy weggaan, en wat nie dadelik verdwyn wanneer die vliegtuig land nie.
Vir Erica is Afrikaans meer as net ’n taal. Dit is een van die drade wat haar verbind aan waar sy vandaan kom. In ’n gesin waar ses tale deel van hul wêreld is, kies sy doelbewus om Afrikaans lewendig te hou. Sy beskryf dit as iets kosbaars wat sy altyd by haar dra — ’n stukkie huis, maak nie saak waar sy is nie.
Haar kinders het tussen kulture grootgeword — derde-kultuur-kinders met meer as een wêreld in hulle. Dit bring unieke geleenthede, maar ook unieke vrae. Erica glo dit vorm kinders met ’n besondere perspektief, ’n groter verdraagsaamheid en ’n oop hart vir mense en kulture.
Vir Erica lê die antwoord nie in ’n adres nie. Huis is die mense wat sy saam met haar dra. Dit is die vryheid om te wees wie sy wil wees, om uit te reik na nuwe tale en kulture, en om ’n lewe te bou wat sin maak vir haar en haar gesin.